ชั้นผิดมากมั้ยที่sectionของชั้นปิดคอร์สแล้วไม่บอกเพื่อนอีกsection ถ้าผิดก้อต้องขอโทดจริงๆ  ก้อไม่รู้นี่นาว่าอีกเซ็คเค้าจะเรียนเหมือนกันมั้ย ตอนแรกอาจารย์ก้ออาจจะยังไม่ปิด แต่นักเรียนขี้เกียจเรียนแล้ว อาจารย์ก้อเลยปิดเลย  เราเองก้อยังงงๆว่าเอ๊าอีกเซ็คมันไม่เคยหยุดเลย มันยังจะเรียนอีกเรอะ แต่เซ็คเรางดตลอด แล้วเพิ่งมาชดเชยได้ครั้งเดียวเอง เราเองก้อยังเรียนไม่เข้าใจ ยังว่าจะไปเรียนกับอีกเซ็คอีกรอบเลย  แต่ตอนเช้าดันตื่นสาย แผนการนี้เลยยกเลิกไป  แล้วตอน10โมง (เพื่อนออกไปเรียนแล้ว)  เพื่อนก้อโทรมาว่า ว่าทำไมปิดคอร์สแล้วไม่บอก เอ๊า ก้อเรียนคนละเซ็คกันนี่นา ถ้าบอกไปว่าเราปิดคอร์สแล้ว เค้าจะไม่ไปเรียนงั้นเหรอ ถ้าปิดเหมือนกัน แล้วทำไมอาจารย์ไม่บอกพวกมันตั้งแต่คาบที่แล้วแล้วล่ะ ถ้างดอาจารย์ก้อเขียนบอกไว้ตลอดนี่นา เราไม่เห็นอาจารย์บอกว่างด ก้อเลยไม่ได้บอกอะไร

                    หลายๆวันมานี้พวกมันก้อโกรธๆเราอยู่ คงเพราะเราทำหน้าเบื่อโลกมั้ง แต่เราก้อไม่ได้คิดโกรธหงุดหงิดอะไรกับพวกมันซักหน่อย เราก้อมีเรื่องที่ปรึกษาใครที่ใกล้ตัวไม่ได้เลย มันทำให้เรารู้สึกแย่ ทำให้มันแสดงออกมาทางสีหน้ามั้ง ไม่ใช่ว่าเราไม่อยากปรึกษาใครที่ใกล้ตัวเลยนะ แต่มันบอกไม่ได้จริงๆ อกจะระเบิดตายอยู่แล้ว เรื่องที่เคยเขียนไว้เมื่อเดือนก่อนนั่นแหละ เราก้ออยากจะพูดนะ แล้วมันก้อจริงอย่างที่ป้าโบเคยเตือนด้วยว่ามันอาจทำให้เราหลุดจากวงโคจรได้ มันก้อคงจะใกล้หลุดแล้วล่ะมั้ง เราไม่รู้จะทำยังไงแล้ว ได้แต่ร้องไห้คนเดียวทุกวัน เราอยากล้มหัวฟาดพื้นแล้วความจำเสื่อมจัง จะได้ไม่ต้องมานั่งทุกข์ใจแบบนี้ แต่นี่อะไรกัน ไอ้เรื่องวันเวลาเก่าๆที่ดีๆ มันกลับยิ่งย้อนมาให้เราคิดถึงแล้วตัดใจจากสิ่งนั้นไม่ได้เลย  จากนี้พวกเค้าคงโกรธเรามากกว่าเดิมมั้ง เรามันเป็นพวกไม่ค่อยเข้าใจจิตใจมนุษย์คนอื่น วางตัวก้อไม่เก่ง ไม่รู้จะทำตัวยังไง ไม่ใช่ว่าไม่สนใจใครเลยนะ แต่ไปยุ่งมาก ถามมากเค้าจะหาว่าเราเสือกมั้ย ถ้าไม่ไปถามเลยก้อเป็นห่วงอยู่นะว่ามันจะเป็นยังไงบ้าง ชั้นก้อได้แต่อยู่เฉยๆ ถ้าเค้าอยากพูดเค้าคงจะบอกเองแหละ ชั้นนี่มันโคตรทึ่มเลยนะว่ามั้ยล่ะ  บางทีก้ออยากโทรไปคุยกับหลายๆคนแหละ ทั้งเพื่อนเก่า ทั้งเพื่อนใหม่ ทั้งเพื่อนที่ทำงานด้วยกัน ทั้งที่ยังอยู่หรือว่าออกไปแล้วก้อตาม แต่เราก้อเกรงใจ ไม่รู้ถ้าโทรไปจะกำลังอยู่กับแฟนรึป่าววะ นอนอยู่รึป่าว กินข้าวอยู่รึป่าว อ่านหนังสือเรียนอยู่รึป่าว ถ้าโทรไปแล้วเค้าจะอยากคุยกับกรูมั้ย คุยอะไรดีว๊า คิดถึงทุกคนนะ แต่ก้อไม่กล้าโทรไป ไม่ได้หวงค่าโทรศัพท์เลย รายเดือนอยู่แล้ว ชิลล์ๆ

                  เค้าหาว่าชั้นไม่จริงใจง่ะ จริงใจหรือไม่จริงใจมันวัดกันตรงไหนเหรอ ต้องแสดงออกแบบไหนกันล่ะ เราไม่รู้ ไม่รู้ ได้แต่พูดคำว่าไม่รู้เท่านั้นแหละ ไอ้ที่เค้าเคยพูดกันว่าคนไม่รู้คือคนไม่ผิดนี่คงจะไม่จริงมั้ง ก้อคนมันไม่รู้ก้อต้องบอกว่าไม่รู้อยู่แล้ว ใครมันจะไปรุ้ทุกเรื่องกันล่ะ แต่พอชั้นบอกว่าไม่รู้เค้าก้อหาว่าชั้นหวงความรู้ซะงั้น  ทำไงเนี่ยทำตัวไม่ถูกแล้วนะ เรื่องเวลาสอบเนี่ยก้อทุกทีเลย เราเองไม่ได้เก่งไปทุกเรื่องซักหน่อย  เรื่องที่ไม่ถนัดก้อมีอยู่เยอะแยะมากมาย ตัวเองยังจะเอาไม่รอดเลย แล้วจะไปช่วยคนอื่นไหวได้ไงกัน เราก้อยังไม่เข้าใจเลย อ่านหนังสือไม่จบเลย ถ้าเกิดไปสอนคนอื่นผิดๆ แล้วเค้าจำไปผิดๆ ไปสอบแล้วทำผิดขึ้นมาจะทำไงล่ะ เราไม่อยากเป็นต้นเหตุ เราเองไม่มีความมั่นใจอะไรในตัวเองทั้งนั้น  อ่านพร้อมๆกัน ช่วยๆกันติวแหละ ถึงจะดี

                     จากที่กล่าวมาทั้งหมดนี้ จะให้ชั้นทำยังไงดีล่ะ ชั้นทำอะไรไม่ถูกแล้วจริงๆ หรือว่าชั้นไม่ควรมีอยู่ตั้งแต่แล้วแล้วนะ ชั้นยังเฝ้าถามตัวเองทุกวันว่าชั้นเกิดมาทำไม เกิดมาเพื่อใคร ไม่เห็นว่าชั้นจะมีความจำเป็นอะไรกับใครเลยซักคน  พ่อกับแม่ก้อมีน้องอยู่แล้วนี่นะ ลองคิดดูสิว่าถ้าไม่มีชั้นอยู่แต่แรกพวกคุณก้ออยู่กันได้อยู่แล้ว ไม่เห็นจะเป็นประโยชน์กับโลกนี้ตรงไหนเลย มีแต่สร้างปัญหาให้กับคนอื่นไปวันๆ เพราะทำอะไรก้อไม่ได้เรื่อง ถ้าไม่เกิดมาก้อคงจะดีหรอก เพราะงั้นไอ้ที่ชั้นต้องมานั่งทุกข์ใจทุกวันอยู่อย่างนี้ ก็คงจริงที่เค้าบอกว่ามนุษย์นี่ต้องเกิดมาใช้กรรมสินะ